خدایـــا !!!

به بزرگیـــــت قســـم ...

تو عکس های دست جمعی ...

جای هیچ پدر و مـــــادری رو خــالی نذار ...

آمیـــــن

من نمی فهمم چرا هیچ کس نمینویسد از مردهــا

از چشم ها و شــانه ها و دستهایشــان

… … از آغوششان

از عطر تنشـان،

از صدایشــان…

پررو می شوند؟

خب بشوند….

مگر خود ما با هر دوستت دارمی تا آسمـان نرفته ایم؟

مگر ما به اتکــاء همین دست ها

همین نگاه ها

همین آغوشهـا، در بزنگاههای زندگی

سرِپا نمانده ایم؟…

من بلد نیستم در سـایه، دوست داشته باشم

من می خواهم خواستنم گوش فلک را کر کند

من می خواهم

مَردَم بداند دوستش دارم….

تو میدانی حتی اگر کنارم نشسته باشی ، باز هم دلتنگ توام !
حالا ببین ، “نبودنت” با من چه می کند...